De Tibetaanse Terriër… wat een karakter ! Lief, slim, koppig, en soms een tikkeltje eigenwijs – een beetje zoals die ene vriend die altijd z’n eigen plan trekt, maar die je toch niet zou willen missen. Als je er eentje in huis hebt, weet je wat ik bedoel. En eerlijk : zijn opvoeding vraagt wat geduld, maar het loont zó hard.
Toen ik mijn eerste Tibetaanse Terriër pup kreeg, dacht ik : “oké, dit wordt easy, ik heb al honden gehad.” Nou, niet dus. Deze pluizenbol had een geheugen als een olifant én een wil van staal. Daarom ben ik vrij snel overgestapt op zachte trainingsmethodes – want met druk of straf bereik je bij dit ras gewoon niks.
En voor wie trouwens meer over moderne hondengedragsmethodes wil lezen, ik kwam laatst een interessant stuk tegen op https://digital-news.fr dat precies uitlegt waarom belonen beter werkt dan straffen. Echt de moeite.
Waarom zachte opvoeding beter werkt
De Tibetaanse Terriër is gevoelig. Echt waar. Schreeuw je één keer te hard, dan kijkt hij je aan met die grote ogen van : “serieus, waarom doe je zo ?” En dan is de motivatie meteen weg. Dus wat wél werkt : positieve versterking. Beloon goed gedrag met iets dat hij écht leuk vindt – een klein stukje kip, een knuffel, of dat rare hoge stemmetje dat je alleen gebruikt voor je hond (we doen het allemaal, geef maar toe).
En timing is alles. Je moet hem belonen op het moment dat hij het juiste doet. Wacht je te lang, dan snapt hij niet meer waarvoor hij de beloning krijgt. Persoonlijk gebruik ik een klikker, zo’n klein dingetje dat een klikgeluid maakt. Hij hoort dat, weet meteen : “oh ja, dit was goed.” En dat werkt als een trein.
Concrete tips die het verschil maken
- Houd de sessies kort. Vijf tot tien minuten is genoeg. Daarna gaat hij gewoon dagdromen (of op zoek naar iets eetbaars).
- Gebruik humor. Serieus, als je lacht tijdens het trainen, ontspant hij ook. Ze voelen je energie.
- Wees consequent. Eén keer “nee” is “nee”. Niet de ene dag toelaten dat hij op de bank springt en de volgende dag boos worden. Dat snapt hij niet.
- Laat hem nadenken. Tibetaanse Terriërs houden van puzzels. Een snuffelmat, een hersenwerkspel, zelfs een omgekeerde beker met een snoepje eronder – ze vinden het heerlijk.
Een beetje geduld, en veel liefde
Verwacht geen wonderen in één week. Deze honden hebben een eigen tempo. Soms lijkt het alsof ze je uitdagen, maar vaak testen ze gewoon de grenzen van jullie band. Ik herinner me dat mijn terriër na drie weken perfect “zit” deed, en toen ineens… totaal weigerde. Gewoon, omdat het kon. Dan moet je even diep ademhalen, lachen, en opnieuw beginnen.
En weet je wat ? Als het moment komt dat hij vanzelf naar je kijkt om te vragen “doe ik het goed ?”, dan weet je dat je het samen hebt gedaan. Zonder dwang, zonder strijd, maar met vertrouwen. En dat is misschien wel het mooiste cadeau dat een Tibetaanse Terriër je kan geven.
Tot slot
De opvoeding van een Tibetaanse Terriër is geen sprint, het is een wandeling – met omwegen, kleine overwinningen, en af en toe een plas op het verkeerde moment. Maar dat maakt het juist leuk, toch ? Dus blijf rustig, blijf consequent, en geniet van het proces.
En jij, hoe gaat het met jouw Tibetaanse Terriër ? Heeft hij ook van die gekke trekjes waar je om moet lachen (of soms om wil gillen)? Vertel het gerust hieronder – altijd leuk om te weten hoe andere baasjes het aanpakken.
